De verloren kip

Poezen, ik blijf het wonderlijke dieren vinden. Hoe meer je naar ze kijkt hoe meer dat opvalt.  Vroeger, in mijn kinderjaren, hadden wij een poes die de supervisie had over het bewaken van de muizenstand in en rond ons huis. Zij deed dat met verve. Deed plichtsgetrouw haar  werk dus mocht  zij blijven.  Zij had geen andere naam dan poes. Poes was gewoon  haar  roepnaam waar  zij  prima naar luisterde en dik tevreden mee was. De poes zocht veel mijn gezelschap. Stiekem vond ik het “mijn poes”.

Eigenlijk kan ik mijn leven niet goed indenken zonder poes. Later, toen wij kinderen kregen hoorde een poes er vanzelfsprekend bij. De kinderen wisten niet anders of beter. Hebben nu zelf ook weer poezen. Poes Mientje is heel oud geworden, bijna 20 jaar. De mooie verhalen over Mientje gonzen nog altijd door de familie.  Zij was bijzonder eigenzinnig en daarbij trouw aan haar poezennatuur.  Gelukkig woonde we in een  huis waar  zij ’s nacht naar buiten kon. Van daaruit kon zij zich uitleven en op rooftocht gaan. Het is ongelofelijk hoe hoog zij sprong naar vogels in de lucht, alsof zij kon vliegen. Buiten stond een overdekte kattenbak, geheel ingericht als mandje voor haar klaar als zij van haar nachtelijke escapades thuis kwam. Zo kon zij uitrusten van alle vermoeienissen! Eén keer keek zij op haar neus. Een egel had haar plaats ingenomen en zij kon fluiten naar haar plekje.

Vaak bracht zij een jachttrofee mee naar huis en wachtte naast de buit, geduldig tot wij uit bed waren. Tenslotte had zij niet voor niets zo haar best gedaan! Het gebeurde nogal eens dat zij naar binnen stoof met een muis als wij de deur openden. Zij toonde ons dan graag haar kat -en muisspel.  Onze reacties daarop waren niet bijster enthousiast. Maar één keer maakte zich zij zich er echt maar met een jantje-van-leiden van af. ‘s Morgens deed ik de deur, waarvoor zij altijd stond, open.  Voorzichtig, niet helemaal, want je wist nooit wat achter de deur wachtte.  Ik keek naar de grond, zoals ik gewend was. Wat ik zag tartte iedere vorige keer:  voor mijn voeten lag een halve diepvrieskip. Ik boog mij voorover om beter te kijken, niet gelovend wat mijn ogen zagen. Mijn hersens draaide op volle toeren.  Waar kwam die kip vandaan? Hoe kreeg zij die naar huis gesjouwd?  Of had zij hem meegesleept?  Waarom kunnen poezen niet praten?  Zij moest die kip ergens geroofd hebben, bij iemand binnen zijn geweest. Maar waar dan en zo vroeg in de ochtend?

Ineens ging er een lampje bij mij branden. Aan onze achtertuin, grensde de achtertuin van een nicht. Daar liep ik wel eens even heen.   Mientje volgde mij vaak en wachtte dan buiten in de tuin tot ik weer naar huis ging. Mijn nicht kokkerelde veel en graag met een open keukendeur. Vaak in aller vroeg walmde de kookgeuren al onze tuin in.  Waarschijnlijk lag de kip daar ’s morgens vroeg op het aanrecht om soep van te koken. In een onbewaakt ogenblik is Mientje op het aanrecht gesprongen en heeft zij  de kip buit gemaakt. Dit is de enige zinnige verklaring die ik ervoor kan bedenken en deze zou best kunnen kloppen

Ik heb vaak gedacht hoe verbaasd mijn nicht moet zijn geweest.Mij afgevraagd hoe  haar gezicht stond toen zij naar de kip zocht die net toch echt op het aanrecht lag. Waar was die kip ineens?  Zomaar ineens spoorloos verdwenen in het niets. Zij heeft het er nooit met mij over gehad en ik heb het maar in het midden gelaten. Wellicht liepen wij beiden met stilzwijgend raadselrond. Jammer  dat ik haar verhaal nog mis op internet!

Voor wie Mientje de kip meebracht is altijd een raadsel gebleven.  Voor ons in ieder geval niet want wij waren toen al vegetariërs. En wat ze zelf met een diepvrieskip moest werd haar uiteindelijk ook niet duidelijk. Tenslotte liet ze kip voor wat het was. Liep naar haar voerbakje en peuzelde,  broederlijk naast de hond, vol overgave haar eigen brokjes.   En zo liep die hele steelpartij van haar op een flop uit.

 

 

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in dieren met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Loading Facebook Comments ...