Draai het wieltje nog eens rond

Wij hadden vroeger een thuisnaaister. Onze thuisnaaister, mocht boven in de zolderkamer haar werk doen.

Zij  was  een  ongetrouwde  vrouw  met  treurige  ogen, alsof  ze  ieder  moment wilde  gaan  huilen. Haar  naam  was  Trui.  Die naam, gecombineerd  met  hoe zij  keek, riep  bij  mij  een  naar  gevoel  op.  Ze  zat  daar  maar  op  dat  kamertje  met  een  hele  berg  verstelwerk  voor haar  neus.  Iets  weggooien  gebeurde  pas  als  het  niet  meer  gemaakt  of  vermaakt  kon worden.  Soms  vermaakte  zij  een  jurk, van  een  oudere  zus, passend  voor  mij.  Ik  werd  dan  geroepen  dat  ik  boven  moest  komen  om  te  passen. Aan  dat  passen  had  ik  een  hekel. En  waarom?  Het  lag  niet  aan  de naaister  want  die  was  best  wel  aardig. Wilde  ik  misschien  liever  een nieuwe  jurk?  Zou zo maar  kunnen.

Juffrouw  Trui  kwam  zo’n  beetje  om  de vier  weken,  geloof  ik .Niemand  verdiende  veel, dus  ook  zij  niet. ‘s Avonds  ging  zij  naar  huis  met  een  habbekrats.  Maar  let  wel, met  gratis de  kost, zoals  dat  heette. Dat  wel.  Ja, dat  waren  nog  eens  tijden. Ieder  wist  haar/of  zijn  plaats. En  alles  was duidelijk!  Bovendien  was  het  een  hele  eer  om  ergens  gevraagd  te  worden als  thuisnaaister.

Het  slaapkamertje  telde  één  raampje. Als  je  ging  staan  kon  je de  overkant van  de  straat  zien!  Hoe  was  het  voor  juffrouw  Trui  om  de  hele  dag alleen  in  dat  kamertje  te  zitten  met  een  berg  verstelwerk  voor  haar  neus?  En, zou  haar  arm  ‘s avonds  niet  doodmoe  geweest  zijn  van  het draaien  aan  het  wiel  van  de  naaimachine?  Dat  wiel  draaide  vliegensvlug rond, alsof  zij  achterna  gezeten  werd. In  ieder  geval  vond  ik  het eenzaam, alleen  op  dat  kamertje.  Alsof  zij  daar  werd  opgesloten! Gek  al  die  gevoelens  en  herinneringen  van  vroeger. Wat  doet alles  met  je  als  je  kind  bent. Waarom  maken  sommige, ogenschijnlijke  gewone  dingen,  zoveel  indruk? En  dat  besef  je  meestal  veel  later  pas.

Wat  ik  vooral  ontdekte?  Dat  ik  als kind  eigenlijk  maar  weinig  uitsprak. Alles  stond  nu  eenmaal  al  vast. Alles  was  zoals  het  was. Een  gegeven! Ik  denk, ondanks  dat  er  veel  veranderd  is  en  er  met  kinderen  nu   veel meer  wordt  gepraat  dan  vroeger, kinderen  nog  altijd  meer  voelen  dan  zij onder  woorden  kunnen  brengen.  Later,  zullen  ook  zij  weer  hun  verhalen  hebben  over  hun  kinderjaren.  En  zo  blijft  er  altijd  stof  om  te  schrijven. Gelukkig  maar.

Om  een  uur  of  vijf   blies  juffrouw  Trui  de  aftocht. Even  stil  en teruggetrokken  als  zij  gekomen  was, ging  zij  naar  huis. De  berg  verstelwerk  was  van  de  tafel  verdwenen. En  mijn  jurk  voor  de  zomer  hing  al  klaar. Het   mooie  weer  kon  bijna  komen. Maar  eerst  de  grote voorjaarsschoonmaak  nog.   In  het  vroege  voorjaar  was  er  extra  hulp  nodig  om  de  kelder  leeg  te  scheppen.  Ik  hoor  in  mijn  oren  nog  altijd  het  schurende  geluid  over  de cementen  vloer. In  die  kelder  kwam  iedere  winter  water  te  staan, en  dat moest  er  uit.  Vóór de zomer zijn intrede deed.  De  kelder  kon  dan  de  hele  zomer  drogen.

Pas  als  de  naaister  was  geweest, de  schoonmaak  erop  zat,  de  kelder  leeg geschept  was,  dan  mochten zon  en  zomer  pas  echt  komen!  Hiep,  hiep  hoera!

Dit bericht is geplaatst in vroeger met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Loading Facebook Comments ...