Vanuit mijn wieg

Rondsnuffelend  in  mijn  voorraadkast  kom  ik  een  schrijfopdracht tegen
die  ik  mij  nog  goed herinner. Een beetje  bizar  vond  ik  die  opdracht: schrijf  een  verhaal vanuit  je  wieg. Vanuit  mijn wieg?

Het  steunen en  kreunen  van  de  andere  cursisten is  niet  van  de  lucht.
Maar al  dat  gesteun en  gekreun  levert  niets  op. De  opdracht staat  als een huis, en  zal  moeten  worden uitgevoerd. En  toen  gebeurde  er, tot  mijn  eigen  verrassing  en  verbazing  iets  waar  ik niet op  rekende. Er  kwam  zomaar, uit  het  niets, een verhaal  tevoorschijn.

Mijn  wieg stond  in  de  mooie  kamer. Je  zult  het  niet  geloven. Maar  echt ik weet  het  nog  precies. De  kamer  had  smalle, hoge  ramen. Voor  die  ramen hingen, schuin  opgetrokken, hagelwitte  gehaakte  gordijnen. Er  stonden  stoelen  met  rode bekleding.  Op de  grond  lag  groenig  zeil.

Ik  lig in  mijn wiegje. Vanuit  mijn  wieg  kan  ik  de  hoge  ramen  zien.
Zachtjes  gaat  de  deur  open. Een licht  geluid  van  kleine  stapjes. Ik  wacht, wie  zou  het  zijn? Ik  zie  het al, het  is  mijn  zus Greetje. Ze  buigt  zich  over  mij  heen  en  zegt: “dag  zusje,  daag. Ben  je  wakker?” Haar  lange  vlechten  kriebelen  op  mijn  neus. Kan  ze  haar  hoofd  niet  wat  hoger  houden? Ze  zou het  zelf  toch  ook  niet lekker  vinden  als  haar  neus  werd  afgesloten.
Ze  kletst  maar  door. ”Foei  midden  op  de  dag  en  dan  wakker?” Ik  blaas  de  haren  van  mijn  neus, maar  dat  merkt  zij  niet. Wat  is  ze  dom!  Ze  denkt  dat  ik  geen  wil  heb, omdat  ik  niet  praten kan. Ik word een beetje boos, blaas luchtbellen naar die vlechten op mijn neus. “Ga  je  bellen  blazen? Wat  een  grote  meid”. Ik  wil  praten, maar  hoe  doe  je dat  als  baby? Ze  blijft  maar  op  een  hoog  toontje  tegen  mij  praten! Ik  trappel  met  mijn  voeten  van  boosheid. En  weer  een  uitroep: “O,   o, wat  een  sterke  voetjes  heb  je  toch!”

Ik  doe  mijn  ogen  dicht  en  ook  mijn mond. Moedeloos  en doodstil  lig  ik.
Ze  dekt  mij  toe  en  aait  over  mijn  hoofd. “Ga  maar  lekker  slapen  liefje”
zegt  ze. Puh  , puh, blaast  mijn mond. “Ja, ja  ik  begrijp  het,  zegt ze. Je  vindt  het  echt  dolle  pret  he”. Ik   kijk  niet  en  lig  stokstijf  stil, alsof  ik  niets  hoor. Greetje  gaat  de  kamer  uit  en  sluit  zachtjes  de  deur.

Vijf  minuten  later  hangt  er  weer  een  hoofd  boven  mijn  wieg. Het hoofd  komt  heel  dicht  bij  mijn  gezicht. Een  hand  aait  mijn  gezicht. O, wanneer  mag  ik  nou  eens  slapen? “Dag  meisje,  dag  kindje. Ja , ik  ben  weer  thuis.  Wat  ben  je  toch  weer gegroeid!  Wat  zie  ik  daar? O, je  hebt  weer  gespuugd. Heb  je  weer  te  snel gedronken?”Ik  wil  slapen  en  rust  aan  mijn  hoofd! Wild sla ik  met mijn  armen  heen  en  weer, “Kom meisje, je  armpjes  moeten  er  echt  onder  blijven hoor! Het  is  hier  veel  te  koud  om  zo  bloot  te  liggen”. Mijn  armen  worden  heel  stijf  onder  de  dekens  gestopt.

Hoe  gil  je  als  je zes  weken  bent? Wat  staat  mij  verder  nog  allemaal  te  wachten? Ik  ga  huilen. Krijsen! Harder  dan  hard. O,  wat  lucht  dat  heerlijk  op. Had  ik  dat maar  veel  eerder  gedaan!

Dit bericht is geplaatst in vroeger met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Loading Facebook Comments ...