De koning te rijk

Het is september  1956. Ik  ben  blij. Voel  mij  de  koning  te  rijk! Want  ik zit  op  de  “kweekschool  voor  kleuteronderwijzeressen”. Zo  werd  de  opleiding  toen  officieel  genoemd. De  opleiding  stond  apart  van  de  toen  gangbare  kweekschool. Tegenwoordig  is  het  kleuteronderwijs  opgegaan  in  de Pabo.

Het  gesprek  met  mijn vroegere  schoolhoofd  is  prima  verlopen. Hij  heeft  mij  geholpen  met  de  procedure  tot  toelating. Het  is  echt  boffen  dat  hij  daar  les  geeft. En  het  voelt vertrouwd  dat  ik  hem  daar  weer  tegenkom. Ik zit  opnieuw bij  hem  in  de klas. Hij  geeft Nederlands.  Ik  moet vaak denken  aan  zijn  lessen  op  de  lagere  school. Zoals  hij  door  het  lokaal  banjerde  bij  het  declameren.  (blog :  Zing  nog  een  lied)

Ik  ben  gestart  in  de  vooropleiding. Mijn moeder  stemde  snel  in  met  mijn wens. Ze  vindt  het  fijn  voor  mij. Vindt  het  zelfs  wel  mooi,  geloof  ik!  Er  gaat  meer  veranderen De  volgende  maand  oktober  gaat  een  broer  trouwen. Tot  die  tijd  reis  ik  hier  vandaan,  naar  school. Ik  ben  twee weken  geleden  begonnen. Het  is  een  avondopleiding.  Overdag blijf  ik tijdens  de  drie  komende  weken,  nog   in  de  winkel  staan. Als  mijn  broer  is  getrouwd  houdt  het  hier  op  voor  mij. Ik  ga  weer  terug  naar  mijn  geboortegrond. Naar  mijn  oude  vertrouwde  omgeving.

Ik  zit  in  de  bus  naar school. De  slagerij  heb  ik  gelaten  voor  wat  het  is.
Door  het  raampje  kijk  ik  over het  rivierenlandschap. Wat  is  het  hier  toch  prachtig. En  wat  zit  ik  lekker,  hoog  in  de  bus. Ik  soes  een  beetje  weg. Balanceer tussen  waken  en  dromen. Voel  mij  vederlicht. In  de  verte  hoor  ik  het  ééntonige geronk  van  de  rijdende  bus. Er  zitten  negentien  meisjes  in  de  klas. Meisjes  zoals  ik.  Ook  zij  kruipen  weer  in  de  schoolbanken. Overdag  zal  ik  tijdens  de  opleiding  blijven  werken. Zo  komt  er  geld  in  het  laatje. En  kan  ik  de  kosten  van  de  opleiding  een  beetje  drukken. De  lessen  boeien mij. Vooral  de  vakken:  pedagogie  en  psychologie  vind  ik interessant. Het  zijn  onbekende  vakken.  En  daar  wil  ik  meer  van  weten. Ik  stort  mij  op  de  studie. Ik  voel  mij  als  een  vis  in  het  water. Ja,  er  verandert  veel  in  mijn  leven. De  bus  brengt  mij  tot  vlak  bij  de  school. Ik  loop  monter  en  opgewekt  naar  het  lokaal.Het  is  nu  vier  uur  in  de  middag. De lessen zullen doorgaan  tot  vanavond  negen  uur. De  tijd  verstrijkt. Ik  woon  al  weer  een poosje  thuis. Het  voelt  vertrouwd  om  weer  te  slapen  in  mijn  eigen  slaapkamer. Ik  zit  weer  op  mijn oude plekje  aan  tafel, bij  het  raam. Zelfs  de  eenden, die in  het  water zwemmen,  zijn  mij  vertrouwd! Gelukkig  gaat  bij  mijn  broers  ook  alles  naar  wens. Mijn  schoonzusje  heeft mijn  werk  overgenomen. Zij  staat  nu  in  de winkel. Mijn  andere  broer  zal  ook  snel  gaan  trouwen! Alles  loopt  daar  op  rolletjes.

Drie  keer  in  de  week ga  ik  nu  naar  de  avondschool. Er  zijn  meer meisjes  uit  ons dorp  aan  de  opleiding  begonnen.We  zien  elkaar  bij  de  trein  en  reizen  samen  verder. Ik  vind  het reuze  gezellig!

Overdag  werk  ik  als  Huishoudelijke  Assistente  op  een  kleuterschool. Ik  sta  ook  enkele  uren per  week  voor  de  klas  om  les  te  geven. Dat  is  afgesproken.  Zo  kom  ik  aan  de  voorgeschreven praktijkuren. Als  ik  les  geef,  zit  achter  in  de  klas,  de  onderwijzeres  die  mij  begeleidt. Zij  observeert  hoe  ik  lesgeef.  En  geeft  mij  aanwijzingen. Ook  geeft  zij  schriftelijk  kritiek  op  mijn  wijze  van  lesgeven. Kritiek  ontvangen  vind  ik  soms  moeilijk. Ik  zou  het  graag  allemaal  goed  doen. Maar  er  is  één troost:  de  andere  leerlingen  krijgen  ook  kritiek. Kritiek  krijgen  hoort  er  gewoon  bij. En  ik  weet  het. Ik  begrijp  het. Die  aanwijzingen  en  kritiek  hebben  we  nodig. Het  zijn  wegwijzers  om  ons  vak  te  leren. Alleen  zo,  kunnen  we  goede  leerkrachten  worden.

Het  worden drukke,  volle  jaren. Ik  ben  nog  steeds  blij  dat  ik aan de opleiding  begonnen  ben. Het  maakt  mij  blij,  als  de  kinderen  genieten.
Als  ze  vol  overgave  luisteren  naar  de  verhalen En  mijn  vroegere  orgellessen  komen  nu  prima  van  pas. Op  sommige  scholen,  waar  ik  stage  loop,  staat  een  piano. En  wat  is  leuker  dan  muziekles  geven  aan  kleuters? De  piano  is  daarbij  een  heerlijk  instrument. De  kinderen  genieten met  volle  teugen! Ik  ben  heel  gelukkig  als  ik  tenslotte  mijn  diploma   op  zak  heb. Ik  zie  prachtige  vergezichten. Vanaf  nu,  kan  en  mag  ik  zelfstandig  les  geven  aan  kleuters. Heerlijk!

Dit bericht is geplaatst in vroeger met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op De koning te rijk

  1. Lieny Egas schreef:

    Wat moet dat een heerlijk gevoel geweest zijn voor u.
    Stonden er nog maar zulke juffen voor de klas.
    Dat mis ik soms, het is nu zo onrustig door alle partimers die vaak ook nog een gezin hebben om aan te denken en voor te zorgen.
    Ik weet wel , ze doen ook hun best ,maar toch …..

    • Mee op de wind schreef:

      Ja lieny, dat was ook een heerlijk gevoel.
      Er is zoveel veranderd in het onderwijs.En lang niet altijd in gunstige zin.
      Alles was toen nog niet zo prestatiegericht. Kinderen mochten noch kind zijn!
      Vooral de totale vorming was voor ons heel belangrijk!
      En als de kinderen doorstroomden naar de lagere school waren ze ook toen, in onze tijd, een heel stuk wijzer.
      Tegenwoordig staan de leerkrachten veel meer onder druk.
      Ik zag het grote verschil toen ik later weer ging werken.
      Vergaderen, vergaderen! Schoolkranten, formulieren invullen etc.
      Ach tijden veranderen, En je moet wel mee!
      Hartelijk dank voor je reactie!
      Groet,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.