Die tijd keert niet weer!

Daar  zitten  we  dan.  Gelukkig  te  zijn  op  een  vlieringkamer  in  Rotterdam. Maar wat  doet  dat  er toe  als  je  een  paar  weken  geleden bent getrouwd. Éen helft  van  de  vliering  huren  wij.  De  andere  helft  is  ook  als  woonruimte  verhuurd.  We  hebben  acht  en  zestig  treden  te  gaan  eer  wij  ons  optrekje  binnen  stappen. En  toch: we  hebben  geboft,  vinden  wij!  Want  een  vliering bemachtigen  is zelfs  moeilijk  in  deze  tijd.  Ik  heb  het  over  twee  en  vijftig  jaar  geleden.  Om  precies  te  zijn  over  het  jaar  1962.  Zie  ook  blog  achtenzestig-treden
schietbaanlaan 101                                        Ons  eerste  huis  aan  de  Schietbaanlaan.

Wat  een  weelde
Ik  heb  het  wondergoed  naar  mijn  zin  in  de  stad.  Gijs  kent  Rotterdam  op  zijn  duimpje.  Hij  loodst  mij  overal  heen.  Ik  blijf,  als  ik  alleen  ben,  de  eerste  tijd  dicht  bij  huis.  Als  ik  ergens  ben  moet  ik  ook  weer  terug.  Mijn  hersens  laten  mij  dan  totaal  in  de  steek.  Mijn orientatievermogen  is   buitengewoon  slecht  ontwikkeld. Nu, ruim  vijftig  jaar  later  is  dat  nog  steeds  zo.   Ik  heb  het  opgegeven  dat  het  nog  verandert.  En  dan  komt  ineens  de  tom tom  op  de  markt!   En  wat  een  lieverd  is  dat!  Hij  moppert  nooit,  maar  vindt  het  heel  gewoon  dat  ik  de  weg  niet  weet.  En  dat  ik soms  verkeerd  rij  maakt  hem  ook  al  niets  uit.  Wat  een  weelde ineens!

De  zaterdagen
De  zaterdagen  zijn  van  ons.  We  staan  zaterdags op  hetzelfde  tijdstip  op. De  andere  dagen  studeert  Gijs  in  aller  vroegte.  Het  is  dan  nog  heel  stil  in  huis  en  dat  bevalt  hem  prima.  Hij  kan  zich  op  dat  vroege tijdstip  heel  goed  concentreren!

Maar  op  de   zaterdagen  dwalen  we  door  de  stad.  We  wandelen  vaak  naar  Vroom  en  Dreesman  voor  onze  levensmiddelen.  Daarna  kuieren  wij,  over  de  Kruiskade,  terug  naar  ons  optrekje.  Bepakt  en  bezakt  met  levensmiddelen. In  de  straat  waar  wij  wonen  is  een  klein  buurtwinkeltje  waar  wij  de  meest  nodige  boodschappen  kopen.  Maar  zij  hebben  lang  niet  alle  artikelen  in  hun  winkeltje.  Zij  hebben  gelukkig  ook  een  telefoon  waarmee je  kunt  bellen.

Deze  zaterdag  gaan  wij  eens   luxe  doen.  We  gaan  vanavond  naar   Wah  Nan  aan  de  Nieuwe  Binnenweg.  Uit  eten!  Er  verschijnen  steeds  meer  Aziatische  restaurants  in  de  stad.  Eigenlijk  is  het  heel  verkwistend  wat  wij  vandaag  gaan  doen.  Maar  iedere  keer  als  wij  er  langs  lopen  krijgen we  meer  zin.  En vanavond  gaat  het  er  echt  van  komen.  We  willen  ook  wel  eens  proeven  hoe  Aziatisch  eten  smaakt.

Aziatisch eten
Om  zeven  uur  stappen  we  bij  Wah Nan  binnen.  Er  zijn  nog  niet  veel  gasten.| We  kunnen  een  prachtig  plaatsje  uitzoeken.  Voor het  raam.  Het hagelwitte  tafelkleedje  lacht  ons  vriendelijk  toe.  Maar  ook  de  bediening  is buitengewoon  vriendelijk. Wat  leuk  om  hier  te  zitten! We  kijken  elkaar aan:  wat  gezellig  zo  samen! De  ober  komt  met  de  menukaart  aanlopen.  We  houden hem  voor  onze  neus  en  bekijken  ogenschijnlijk  “ter  zake  kundig”  de  kaart.  Intussen  dwalen  onze  ogen  van  boven  naar  beneden  over  het  papier.  Wat  gaan  we  kiezen?  We  weten  van  toeten  nog  blazen.  Nasi  Goreng  schijnt  heel  lekker  te  zijn!  De  keuze  is  snel  gemaakt:  Nasi  Goreng,  dat  wordt  het!

nasi Goreng                                                        Eén  schotel  Nasi Goreng

We  bestellen  één  maaltijd  en  een  dubbel  couvert.   Dat  kan  onze  portemonnee  wel  een  keer  aan. De  Nasi  Goreng  streelt  onze  tong.  Wat  een  beleving.  Deftig  uiteten  en  bediend  worden!  Nu  we  toch  hier  zijn,   bestellen  we  ook  nog  maar  een nagerecht: een  sorbet!  Heerlijk, heerlijk!

Heerlijk  herlijkAls  we  buiten  staan  moeten  we  even  wakker  worden.  Wat  hebben  we  heerlijk  gegeten  en  wat  was  het  gezellig!  We  lopen,  blij  en  voldaan  hand  in  hand,  naar  huis.  Als  Gijs  de  buitendeur  opent  zie  ik  de  hoge  trap.  Vooruit  Maaike!   Even  diep  ademhalen  en  daar  gaan  we.  Gijs  voorop,  ik  volg.

Wandelen
De  volgende  zaterdag  stelt  Gijs  voor:  “zullen  we  vandaag  eens  naar  mijn  ouders  wandelen?”  Ik  knik  instemmend.  Het  is  wel  een  hele  tippel  maar  het  is  mooi  weer.  “Ja  dat  lijkt  mij  heel  gezellig”  zeg  ik. Gijs  zijn  ouders  wonen  in  Rotterdam  West.  Het  is  een  drukke  wandelroute  er  naar  toe.  Maar  de  zon  schijnt  uitbundig! De  trams  denderen  over  de  brug.  Overal  staan  ramen  en  deuren  open  vanwege  het  mooie  weer.  Kortom,  de  stad  is  vol  levendige  vrolijkheid!  En  ik  vind  het  vreemd  dat  ik  van  alles  zo  geniet!

Mijn  schoonmoeder  opent  met  een  blijde  zwaai  de  deur.  Ze  geeft  ons  eerst  een  kus  en  loopt  dan  vlug  ons  vóór  naar  de  huiskamer.  ”Schuif  allemaal  een  beetje  op  jongens,  er  kunnen  nog  makkelijk  twee  stoelen  bij” hoor  ik  haar  zeggen. En  ja  hoor,  als  wij  achter  haar  aan  naar  binnen  lopen,  staan  er al twee  stoelen  extra  voor  ons  klaar. Evenals  de  koffie.  Die  staat  ook  altijd  klaar.  Op  het  aanrecht  staat  een  koffiezetapparaat met percolator . Het  is  een heel  groot  apparaat.  Aan  de   koffiekan  zit  een  kraantje  en  daar  zet  je  een  kopje  onder.  Het  apparaat  wordt  veel  gebruikt  in grote  gezinnen  en  voor  recepties.

koffiezetap.                                          Die  van  vroeger  had  een  ronde  buik

s ’ Morgens,  als  ze  opstaan  zet  mijn  schoonmoeder  meteen  koffie.  Voor  de  hele  dag!  Dat  is  gemakkelijk  en  voordelig.  Kopje  onder  het  apparaat,  en  klaar  is  Kees.  Als  het  half  vijf  in  de  middag  is,  heeft  de  koffie  een  vreemde  kleur.  En  ik  vind  ze  niet  om  te  drinken!   Echter,  de  koffie  wordt  met  zoveel  liefde  aangeboden,  dat  ik  geen  nee  kan  zeggen.  Even  later  zit  ik  met  koffie  voor  mij  die  ik  niet  weet  weg  te  krijgen.  Ik  kijk  met  verbazing  rond.  Zo  te  zien  geniet  iedereen  van  heerlijke  koffie. Ik  voel  mij even  een  buitenstaander. Ben  ik  dan  echt  de  enige  die  de  koffie  niet  te  drinken  vind?  En  ze  bijna niet  weet  weg te  krijgen? Maar  verder is  het  genieten: van  het  volle  huis  en  het  drukke  gepraat.  Van  de  vrolijkheid  van  mijn  schoonmoeder.  Het gaat  er  heel  anders  aan  toe  dan  bij  mij  thuis.  Maar  gezellig  is  het,  dat  is  zeker!

“Zullen  we  even  door  Delfshaven  lopen? ” stel  ik  voor,  als  wij  weer  naar  huis  gaan.  Het  loopt  tegen  de  avond.  Delfshaven  heeft  mijn  hart  gestolen!

Delfs haven 3                                                       Mooi  Delfshaven

Het  water  dat  er  doorheen  stroomt.  De  oude geveltjes,  de  Lage  Erfbrug. Het  heeft  allemaal  iets  bekoorlijks  voor  mij.

266px-Rotterdam_stad_lage_erfbrug                                                         De  Lage  Erfbrug

Een  speciale  sfeer,  die  ik  vandaag  weer  eens  proeven  wil. We  wandelen,  of  noem  het  maar  slenteren,  langs  de  Aelbrechtskolk   en  alles  voelt  en  ziet  er  uit,  zoals  ik  het  mij  voorstelde.  Ik  geniet  van  alles  om  mij  heen!  Van  de  zon,  die  langzaam  achter  de  huizen aan  het  verdwijnen  is!   Van  de  avond  die  gaat  vallen.  Ik  voel  het  warme  windje  op  mijn  armen.  Ik  blijf  even  staan en  kijk  naar  het  water  dat  lichtjes  rimpelt.

aelbrechtskolk                                                      De  Aelbrechtskolk

We  wandelen  op  ons  gemak  naar  huis.  We  hoeven  ons  voor  niemand  te  haasten. We  zijn  eigen  baas.  Wat  een  vrijheid!

Het  leven  van toen
Nu  zitten  we  weer  thuis.  In  ons  kleine  kamertje.  Het  raam  van  ons   dakkapelletje  geeft  uitzicht  op  de  torenklok.  Het  is   half  acht  inmiddels.
Op  de  vliering,  in  het  pand  naast  ons  wonen  Spanjaarden.  Gastarbeiders  die  hier  hun  fortuin  zoeken.  We  horen  Spaanse  muziek.  De  geur  van  uitheems  eten  dringt  bij  ons  binnen.  Het  alledaagse  leven,  in  een  stad  van  toen.

Die  tijd  keert  niet  weer!

Schietbaanlaan  waar  wij  wonen

Schietbaanlaan

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie, vroeger met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

14 reacties op Die tijd keert niet weer!

  1. ella versendaal schreef:

    Ha Maaike,
    weer een mooi verhaal! Nu hebben de jonge mensen als ze gaan trouwen gelijk een mooi huis met alles er op en er aan. Vroeger was dat wel anders. Wij betaalden 10 gulden huur per week. Nu moet je wel samen werken om de hypotheek te kunnen betalen. Wij hebben zelf nog een douche moeten maken in het schuurtje!
    Ja, er is veel veranderd.
    groetjes van Ella

    • Mee op de wind schreef:

      Dag Ella, Wat je schrijft over jonge mensen is waar.Die moeten samen werken voor de kosten van de hypotheek.
      En dat is niet altijd gemakkelijk, denk ik. Ik heb later toen de kinderen groot waren ook gewerkt maar dat ging toch op een andere manier. Het waren toen heel andere tijden.Jij schrijft over de douche in een schuurtje! En je was vast erg blij er mee!
      Fijn om weer iets van je te horen Ella. En ook dank voor je reactie!
      Groetjes, Maaike

  2. Hans Steenhorst schreef:

    Wat een fantastisch verhaal ik ben geboren en getogen op
    de Schietbaanlaan 101.

    • Mee op de wind schreef:

      Dag Hans. Wat ontzettend bijzonder dat je reageert op dit verhaal.Want wat is het geval? Wij hebben bij jullie op de vliering gewoond. Het is al weer 52 jaar geleden. Ik zie alles weer voor mij. Je moeder, jij en je broertje. Jullie hadden een poes die Trix heette.Ze was heel dik en werd overal heen gedragen.
      Hoe ben je op mijn blog gekomen? Daar ben ik echt benieuwd naar. Ik kan er niet over uit en ben zó verrast dat ik je hier tegenkom. Hartelijk dank voor je reactie.

      • Hans Steenhorst schreef:

        Hallo Maaike,
        Ik ben op je blog gekomen door het adres in te tikken op een zoekmachine.
        Wat leuk dat jij de naam van trix nog weet. Ik kan me jullie niet herinneren.
        Ik weet dat de eerste bewoners Trudy en Henk Spetter waren daarna Harry
        en Riet Thijssen. Of waren jullie met het orgel? en is jullie naam Bakker?
        Mijn broers Theo en John vinden dit ook heel leuk. Ik hoor graag van je.
        Hartelijke groet,
        Hans Steenhorst.

        • Mee op de wind schreef:

          Precies Hans. Wij hadden ook nog een orgel naar boven gesleept. En wij hebben sleutelgeld betaald aan Trudie en Henk Spetter. Wij hebben er niet zo lang gewoond, maar je gegevens kloppen helemaal. Mijn achternaam is Bakker!
          Vroeger heette ik Mieke. Ik ben later mijn doopnaam Maaike gaan dragen. Dit is het verhaal!
          Doe je broers Theo en John ook de groeten van mij. Het is echt leuk!
          Hartelijke groet, Maaike

  3. Hans Steenhorst schreef:

    Maaike dit is echt leuk, en ik maar denken dat jullie Frans en Mieke waren
    van de zure zult. En die 500,– guldens was geen sleutelgeld maar overname.
    Hebben jullie het toen overgedaan aan Harry en Riet Thijssen? Daarna is het
    nog eenmaal overgedaan en ben ik er gaan wonen. Tot wij gingen verhuizen
    naar een groot dubbel bovenhuis aan de Claes de Vrieselaan. Mijn moeder
    beneden en ik boven.

    • Mee op de wind schreef:

      Wij zijn Frans en Mieke van de zure zult, Hans. Ik begrijp even niet hoe je het bedoelt.
      Mijn antwoorden aan jou staan aan de rechterkant, bij recente reacties Maar dat begrijp je wel neem ik aan!
      Wij hebben het niet overgedaan aan de Fam Thijssen. We zijn heel snel weggegaan omdat we in het andere huis konden. Je moeder is nog een keer bij ons geweest in Barendrecht.
      Groetjes Maaike

  4. Hans Steenhorst schreef:

    Hallo Maaike,
    Ik bedoel van Bakker Zure zult. Dat is wat ik mij kan herinneren.
    En dat jullie naar de Gebroken Meeldijk waren verhuisd. Verder
    weet ik ook nog dat mijn moeder bij jullie is geweest. Heb ik het
    niet juist?
    Groet,
    Hans.

  5. D. Trouwborst schreef:

    nieuwgierig

    • Mee op de wind schreef:

      De vraag van mijn kant is: waar bent u nieuwsgierig naar? Het is het verhaal over Rotterdam.
      Misschien dat het daarmee te maken heeft? Gezien uw naam denk ik dat het klopt.
      Hartelijk dank voor uw reactie, en voor het lezen van mijn verhalen.
      Groet, Maaike

  6. Peter Jan de Werk schreef:

    Wat bijzonder dit te lezen. De renovatie van ons nieuwe huis (Schietbaanlaan 103B) is recent begonnen. Ik ben benieuwd naar verdere herinneringen aan het pand.

    • Mee op de wind schreef:

      Ja dat is wel frappant dat u op Schietbaan laan 103B woont. Zo kwam ik ook de zoon van hoofdbewoonster tegen op mijn blog. Het zijn van die onverwachte dingen die het bloggen nog leuker maken.Het werd te klein met een baby op een halve zolder te wonen. Maar ik vond het een heel fijner buurt. Vlak bij die mooie Heemraadsingel! Wij hebben er veel gerwandeld. Ik heb nog een verhaal geschreven over de Schietbaanlaan. Dat verhaal heet: achtenzestig treden. Als u het rechts even intikt in het bestemde vakje verschijnt het verhaal direct. Overigens bent u natuurlijk hartelijk welkom op mijn blog voor al mijn verhalen! Het zijn er nu totaal 122, dus..
      Ik vind een reactie altijd heel plezierig. Daarom mijn hartelijke dank! Groet, Maaike

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.