Fluiten naar je hond

Met een oude mijnheer en zijn hond is mijn onderzoekje, ‘honden en hun begeleiders’, begonnen. De eerste bevindingen van dit “onderzoekje” zet ik vandaag, als primeur voor mijn trouwe lezers, op mijn blog.
Vanaf de vijfde verdieping van ons appartement heb ik een riant uitzicht en kan ik van bovenaf waarnemen hoe mensen hun honden uitlaten. En dat kan op velerlei manieren dat kan ik je nu al vertellen. En het is een boeiend schouwspel!

Samenspel
Van tijd tot tijd loopt die oude mijnheer s ’ochtends om een uur of negen over het singeltje voorbij ons huis. Samen met zijn hond. Hoewel, wandelen? Nee, deze meneer laat zijn hond echt uit. Niet vlug vlug omdat het moet. Nee, alles draait om zijn hond. Heeft hondlief het wel naar zijn zin vandaag? De oude man is zijn hond helemaal toegewijd. Ze zijn beiden oud, dat is zichtbaar. De hond zijn poten zijn zo stijf en stram dat het is alsof hij stokken aan het verplaatsen is. Iedere voortbeweging is een corvee. Uiterst traag verschijnt de ene poot voor de andere. Maar wat geeft het. Zijn baasje loopt ook niet meer de marathon. Ook zijn benen zijn verre van soepel. Ook zijn benen laten het min of meer afweten. En zo ontstaat er voor beiden een geheel bevredigend samenspel. Ze begrijpen elkaar. Houden rekening met elkaar. Want de hond houdt ook het baasje nauwlettend in de gaten.
Meestal houdt hondlief het voor ons appartement even voor gezien, en stopt. Iedere keer op dezelfde plaats besnuffelt hij de aarde en gaat hij als een schatgraver op onderzoek uit. Baasje kijkt tevreden naar het gewroet en gesnuffel. Kijkt toe alsof al dat gewroet en gesnuffel vandaag voor de eerste keer aan de orde is, alsof ook hij iets verwacht.  Hij wacht en wacht heel geduldig tot de hond het voor vandaag weer op een rijtje heeft.                         Of hij nu lang of kort over het uitlaten doet, wat maakt het hem uit? Hij heeft de tijd en regelt zijn eigen tijd. Tja, dat zijn, stramme benen en andere kwalen ten spijt, de geneugten van het ouder worden. Waarmee ik maar zeggen wil: ieder nadeel heeft zijn voordeel.
Maar goed, de hond is inmiddels klaar met zijn onderzoek. Hij heeft alles weer gecheckt en in orde bevonden. Hij wil de reis wel voortzetten. En zo zetten zij zich samen moeizaam en traag weer in beweging. De tocht wordt voortgezet. De hond hoeft niet aan de lijn, hij blijft toch wel bij de baas. Wegrennen is er ook niet meer bij. Ze schuifelen weer verder  saamhorig en welgemoed, dicht naast elkaar over het singeltje, samen op weg naar huis.

Zoals het hoort
Aan de overkant van de straat gaat een deur open. Nauwelijks nog open stapt er een kwieke jonge vrouw naar buiten. Ze loopt rechtop en fier. Haar haar heeft ze opgestoken. Die lange haren zijn vandaag zeker te warm in haar nek. Ze heeft haar dikke wandelschoenen aan. Ze gaat vast een eind wandelen al is het vandaag wel erg warm, vind ik. Achter haar komt een mooie, grote, zwarte hond naar buiten. Hij is al aangelijnd. Nog op het tuinpad zet zij er de pas al in. Haar hond -ook jong- loopt kwiek en vitaal met haar mee. Af en toe zie ik haar hoofd even, alsof zij danst, boven de heg verschijnen. De hond loopt keurig mee. Helemaal volgens het boekje, zoals het hoort. Precies zoals zij het samen op de cursus hebben geleerd. Als ik goed kijk, zie ik dat alles gaat zoals het hoort. De lijn hangt losjes in haar hand. De hond loopt, wetend dat hij zich keurig gedraagt, trots als een pauw naast haar. Zo van: kijk mij! De bazin stopt niet te vaak, enkel als zij het nodig acht. Voor een plasje en een drol wordt een uitgebreide stop ingelast. Het zakje haalt zij uit haar jaszak. Maar daarna gaan ze in gezwinde spoed verder. Nog net niet in looppas. Er moet gewerkt worden aan de conditie. Zowel aan die van de bazin als van de hond. De hond glanst dat het een lieve lust is. Hij wordt goed verzorgd dat is te zien. Ze lopen samen snel ons appartement voorbij: er wacht een lange wandeling. Manlief is er vandaag niet bij. Het is nu klokslag 8:30 uur in de ochtend. De verdere dag is ingedeeld in vaste uitlaatmomenten. Ze zijn volkomen op elkaar ingespeeld. De hond laat zijn behoeften keurig los waar het hoort, tot vreugde van andere singelbezoekers. Hond en bazin voelen zich duidelijk zeer op hun gemak bij orde en regelmaat

Eén lange toon
Het is een gaan en komen van honden op ons singeltje. Ik weet niet hoe de hond er uitziet van het baasje dat voor ons huis altijd staat te fluiten naar zijn hond. Soms is het fluiten op het irritante af. Eén aanhoudende, lange toon. En dat kan lang, heel lang doorgaan. Wat is het geval? De hond is gevlogen en het baasje baas kan fluiten naar zijn hond. Hondlief is in geen velden of wegen te bekennen. Zijn baas loopt voor ons huis heen en weer. Fluitend en, als ik het goed zie, zeer geïrriteerd. Na verloop van tijd geeft hij het op en vertrekt. Ik weet nog steeds niet waar hij zijn hond terugvindt, en daar ben ik gewoon heel nieuwsgierig naar. Misschien ga ik  wel quasi een wandelingetje maken en dan onopvallend opletten waar hond en baas elkaar ontmoeten.  Maar eens met Gijs overleggen, doen we samen dat rondje gelijk een wandeling. Maar Gijs vindt natuurlijk dat ik niet zo nieuwsgierig moet zijn, dat ik daar niet eerder aan denk.  Nee, daar komt niets van terecht, dat weet ik al van tevoren. Trouwens, de laatste tijd hoor ik dat indringende gefluit niet meer. Misschien loopt de hond inmiddels keurig aan de lijn. Is zijn baas het zat urenlang te moeten fluiten. In ieder geval is het rustig voor ons huis.

Onze Tippie
In mijn kinderjaren lopen de honden nog gewoon los. Ook onze Tippie loopt los en ravot heerlijk over het grote erf.  Ze rent haar rondjes om het huis en wacht ons op uit school tot we thuis zijn. Tippie is een alledaags straathondje. Maar wij vinden haar het leukste en het mooiste hondje dat er rondloopt. En dat is ook echt zo. Ze heeft een zwart-wit-grijze vacht en een grote krul in haar staart. Een schattig, klein kopje met pientere glinster-oogjes. Als zij het naar haar zin heeft kwispelt ze met haar staartje, soms zó wild dat hij heen en weer slaat. Het is een geweldig beestje. Ze hoort er helemaal bij in ons gezin.

Tippie loopt vaak en graag achter Leo aan. Ook vandaag loopt zij weer achter hem aan. Leo loopt de brug over naar de dijk. Tippie volgt hem op de voet. Leo gaat even aan de kant van de weg tegen een heining staan. Tippie gaat keurig, als een welopgevoede hond, voor de klompen van Leo zitten. Daar zit zij, haar kopje en alles is in afwachting van wat Leo nog verder gaat doen. Het is rond een uur of elf, denk ik. Het is druk bij de veiling want het is vandaag veilingdag. Auto’s rijden het veilingterrein op en af. Hoe het precies gebeurt weet ik niet. Maar één auto rijdt heel erg rechts, aan de kant waar Leo staat. Zó dicht dat de auto nog net de klompen van Leo niet raakt. Echter,vóór  Leo iets kan uitrichten maait de auto wel Tippie voor zijn voeten weg. Leo schrikt vreselijk. Wanhopig staart hij naar de grond. Daar ligt Tippie voor zijn voeten op straat. Stil, levenloos. Ontreddert en overstuur komt hij met Tippie in zijn armen naar huis. We schrikken en zijn ontzet. Wat is er met Tippie? Wat is er gebeurd?  Ze is dood! Waarom reed die chauffeur zo dicht aan de kant dat hij Tippie raakte? Ze liep niet eens op de weg, maar zat keurig vóór Leo zijn klompen. We zijn overstuur en heel verdrietig. Tippie, onze lieve hond is dood! Ze zal ons niet meer opwachten en naar ons uitkijken op de brug!

Moeder, die ziek in de bedstede ligt, ziet ons verdriet, ook zij is verdrietig, om Tippie en om ons.  En als wij huilen om Tippie, huilt moeder met ons mee. We wisten niet dat moeder zoveel van Tippie hield.

We hebben daarna nooit meer een hondje gehad. Vond mijn moeder het toch te gevaarlijk een loslopende hond aan die drukke dijk? Misschien was het wijs, want een huisdier verliezen geeft een kind veel verdriet, en ook de verzorger zelf. Helaas heb ik geen foto van Tippie anders zou hij hier staan.

Door dit kleine onderzoekje is het mij duidelijk dat hond en baasje/bazin samen een hecht en trouw bondgenootschap vormen. Op wat voor manier ook, zij raken volkomen op elkaar ingesteld. En verder weet ik uit ondervinding dat voor hondenliefhebbers het werk en het ongemak, niet opweegt tegen de liefde die zij van hun hond ontvangen.

Dit bericht is geplaatst in nu met de tags , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

6 reacties op Fluiten naar je hond

  1. teunie schreef:

    Tja, en jaren en jaren later, toen er bij ons thuis na lang zeuren eindelijk een hondje mocht komen, kwam ook dit hondje zo aan zijn eind: doodgereden. Ook bij ons was het tranen met tuiten. En ook bij ons was dit het eerste en het laatste hondje. De geschiedenis herhaalt zich.

    • Mee op de wind schreef:

      Ach, nog zo’n treurig verhaal Teunie. Inderdaad een herhaling van de geschiedenis. Ja ik weet het nog opperbest dat jullie zo’n schattig hondje hadden. Wat een verdriet als het hondje dan doodgereden wordt. En toch is een huisdier voor een kind ook weer zo ontzettend leuk. Ze kunnen er al hun verhalen aan kwijt. Gezellig Teunie om weer iets van je te horen. Je wederwaardigheden van je jamfabriek en alles van je drukke, volle leven beschrijf je met verve in je blog:eenvoudig leven
      Heel leuk om te lezen! Een groet van tante Maaike

  2. Sjanneke schreef:

    Hallo,
    Wat heb ik genoten van dit verhaal.. Gelukkig heb ik dat nooit mee hoeven maken.. Je krijgt zoveel liefde van een hond.. Iedere morgen als ik beneden komt is er iemand zo blij 🙂 als of ik weken ben weg geweest en dat is ons Tijsje de pitbull.. Schat van een beest..
    Groetjes en een fijn weekend..

    • Mee op de wind schreef:

      Leuk wat je schrijft over je Tijsje de pitbll Sjanneke. Ik zie het helemaal voor mij hoe hij je verwelkomt als je opstaat. Wat zijn dieren toch trouw en lief! En wat fijn als je van dieren kunt genieten en je liefde terug geeft.
      Het was ook weer leuk om dit verhaal te schrijven. En jouw reactie vind ik ook leuk! Hartelijk dank en jij ook een fijn weekend. Groetjes Maaike

  3. wilma schreef:

    wij hebben die ervaring ook. Alleen het was steeds de hond van een van onze zoons die altijd zijn hond dood zag gaan, aangereden, vergiftigd… Zo groot als ie al was we hebben samen gehuild. He, als ik er aan denk, komen de tranen bijna weer.
    Mss is de hond van de fluitende meneer wel weg, of is ie meneer er niet meer of ziek, dat niemand naar zijn hond kan kijken?
    Groet, Wilma

    • Mee op de wind schreef:

      Ja en leeftijd speelt dan geen rol, dat is waar Wilma. Wat erg als ze je hond vergiftigen, dat is toch afschuwelijk! Als ik er over nadenk is het toch ook een geluk als je kan houden van je dieren. Ook al betekent het dat je ze weer kwijtraakt dan geeft de vreugde en alle liefde die je ontvangt toch de doorslag om ze te houden. Ja hoe het gaat met die fluitende baas en zijn hond weet ik ook niet. Het kan ook best dat hij ergens anders staat te fluiten. Wie weet! Leuk weer om je reactie te lezen Wilma. Vriendelijke dank. En hartelijke groetjes van Maaike

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.