Heeft u nog lorren mevrouw?

Als  ik  bijna  thuis  ben  zie  ik het al.  Ze  zijn  aan  de  schoonmaak.  De  voorjaarsschoonmaak! Bah, wat  ongezellig!  Het  is  April,  en  dan  komen  bij  mijn  moeder  de  schoonmaakkriebels.  En  niet  alleen  bij  mijn  moeder.  Het  is  overal  hetzelfde  liedje.  Ik  hoor  van   alle  kanten  het  kloppen  van  kleden.  Overal  staan  deuren  open. Er wordt  druk heen  en  weer  gelopen.  De  dekens,  de  bedden,  alles  wat  draagbaar  en  verplaatsbaar  is  wordt  naar  buiten  gesjouwd.  Met  de  mattenklopper  uitgeklopt.  Daarna  afgeborsteld.

imagesEn  het  ergste  is  dat  die  schoonmaak  niet  zomaar  voorbij  is.  Eer  dat  ze  in  de  kelder  zijn aangekomen,  zijn  we  toch  gauw  een  paar  weken  verder.

Ik  hoor  in  de  verte  getingel.  Nee,  niet  van  de  ijsboer.  Die  tingel ken  ik  wel.  Het  is  een  heel  andere  tingel.  O, maar  dat  is  natuurlijk  weer  de  lorrenboer!  En  dat  blijkt  waar  te  zijn,  want  even  later  rijdt  hij  mij  voorbij.  Hij  zit  op  zijn  fiets  en  duwt  zijn  kar   met  lorren  vooruit.  Zijn  kar  is  open  vandaag,  want  het  is  prachtig  weer. Als  het  regenweer  is,  moet  hij  zijn  kar  afdekken  met  een  zeil.  Best  zwaar  werk,  om  met  zo’n  volle  lorrekar  te  fietsen.  Als  er  veel  lorren  zijn  opgehaald  moet  hij   flink  trappen  om  zijn  vracht  vooruit  te  krijgen.  En  vandaag  heeft  hij  veel  opgehaald, dat  is  duidelijk.

Vodduh- - kopieDe  lorrenboer  is  gestopt.  Hij  tingelt  en  belt  luid.  En  hij  roept,  boven  de bel  uit: “lorre!  Wie  heeft  er  nog  lorre?”  De  lorrenboer  komt  in  het  voorjaar  dikwijls  langs. Twee weken  geleden  is  hij  ook  al  geweest.
Dat  komt  door  de  schoonmaak  zegt  moeder.  Dan  ruimen  de  moeders  meer  op  dan  anders.  Oude  kleren  die   niet  meer  versteld  kunnen  worden. Die  tot  op de  draad versleten  zijn,  gaan  in  een  jute  zak.  De  lorrenboer  hangt  de  kleren  aan  een  haak  en  weegt  ze  af.  Iedere  cent  die  hij  er  voor  geeft,  is  mooi  meegenomen!

Aan  de  overkant,  in  het  huis  op  de  dijk,  woont  Lydia. Ik  vind  het  een  schattig  meisje. Ik  ga  wel  eens  even  naar  de  overkant.  Maar  de  laatste  keer  wilde  Lydia  niets.  Als  ik  met  haar  wil  spelen  schudt  zij  haar  hoofdje.  Als  ze  nodig  moet  plassen,  wil  ze  niet  op  het  potje  en  plast  ze  in  haar broek.  Haar  bordje  met  eten  gooit  ze  op  de  grond. Lydia’s  moeder  wordt  een  beetje  ongeduldig.  Maar  Lydia  blijft    doorgaan. Het  grote  schuifraam is  omhoog  geschoven.  Boven  het  dreinen van  Lydia  uit,  hoor  je  de  tingel  en de  roep  van  de  lorrenboer:  Lorre!  Wie  heeft  er  noch  lorre.  “Als  je niet  ophoudt,  geef  ik  je  aan  de  lorrenboer  mee” roept  lydia’s  moeder.  Ze  is  nog  niet  uitgesproken,  of  een  zware  mannenstem  vraagt: “Heeft  u  nog  lorren  mevrouw?”  Waar  komt  die  stem  vandaan?  Opeens  zie  ik  een  hoofd  door  het  omhoog  geschoven  raam  naar  binnen  komen. Ik  schrik. Maar  lydia?  Zij  is  in  alle  staten!  Ze weet  niet  waar  zij  het  zoeken  moet.  Ze  rent  door  de  kamer  en  zoekt  een  plekje  om  weg  te  kruipen.  Terwijl  ze  krijsend  roept: “nee,  nee,  ik  wil  niet  mee!  Ik  wil  niet  mee!”   Ze  kruipt  weg  achter  een  grote  stoel.  Daar  zit  ze.  Ineengedoken.  Een  klein, angstig  hoopje  mens.

Haar  moeder  roept  naar  de  lorrenboer : ”Nee,  ik  heb  vandaag  geen  lorren!” Maar  het  kwaad  is  al  geschied.  De  lorrenboer  trekt  zijn  hoofd  weer  naar  buiten.  Loopt  naar  zijn  kar  met  lorren,  en  stapt  op  zijn  fiets.  Hij  trapt  zijn  kar  weer  vooruit.  En  zijn  stem  schalt  weer  over  de  dijk: “lorre.  Wie  heeft  er  nog  lorre”?

Lydia  zit  nog  steeds  achter  de  stoel.  Haar  moeder  loopt  naar  de  stoel  en  zegt: “er  is  niets  aan  de hand.” Kom!  Ik geef  je  niet  mee  aan  de  lorrenboer. Maar  lydia  is  nog  helemaal  niet  overtuigd. Haar  moeder  pakt  haar  op.  Ze  snikt  nog  zachtjes. “Wil  jij  wat  langer  blijven?  Lydia’s  moeder kijkt  mij  aan. Ik  blijf  een  hele  poos.  Ik  ga  lydia  voorlezen.  Ze  kruipt  op  mijn  schoot.  Ik  lees  en  ik  lees.  Als  ik  opstap  om  naar  huis  te  gaan  kan  ze  gelukkig  weer  een  klein  beetje  lachen!

En  nu  is  het   dus  weer  vrijdag.  En  komt  de  lorrenboer  weer  langs.
Zeker omdat  het  schoonmaaktijd  is?  Als  ik  op  het  brugje  ben   hoor  ik  nog  net  dat  Lydia’s  moeder  het  raam  dicht  schuift.  Dat  zal  wel  voor  de lorrenboer  zijn, denk ik.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie, vroeger met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Heeft u nog lorren mevrouw?

  1. Corinne Hamoen schreef:

    Arme Lydia… Heb je nog wel eens wat van haar gehoord? Mooi geschreven weer Maaike!

    • Mee op de wind schreef:

      Het gaat goed met Lydia hoor Corinne! Zij woont, hoe kan het, nu weer op dezelfde woonplaats als ik.
      Ze heeft vanochtend nog een kaart in de bus gedaan waarin zij mij bedankte voor de verhalen!
      Aardig en leuk dat je aan lydia denkt! En ook een leuke reactie.
      Mijn dank daarvoor. Groet, Maaike

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.